Over… ja, waarover eigenlijk?

Posted in Uncategorized on 10/10/2013 by Anneleen

Wanneer ge uw ogen moeizaam open krijgt, ziet ge dat het 5u23 is. Het was een pijnlijke keel die uw aandacht vroeg (verkouden, lastig, maar het hoort nu eenmaal bij het Favoriete Seizoen), maar uw gedachten willen overtreffen. Zij zijn meteen wakker en springen van het ene naar het andere. Het zou u niet mogen verrassen, want ge hebt een aantal beslissingen genomen die uwen weg lichtelijk zullen veranderen. Allemaal dingen waar ge naar uitkijkt, maar alles begint op hetzelfde moment, wat opeens wel heel veel Nieuw – en dus onbekend – in hetzelfde doosje is.
Omdat ge efkes uw gedachten volgt, voelt ge het opeens duizelen. Uw ademhaling gaat wat oppervlakkiger en ge voelt een opdringerige hoofdpijn opkomen. Ge herkent de symptomen van een Paniekerige-Aanval-Ten-Gevolge-Van-Een-Te-Groot-Enthousiasme-Zonder-Nadenken. Ge moet daar nog eens een naam voor bedenken, dat enthousiast in plannen springen en dan opeens overdonderd worden door alle praktische kanten en de beperkingen van slechts 24u in 1 dag.

Maar gelukkig, net voor ge groen begint te zien, kunt ge terugdenken aan alle Verlichting die ge de laatste dagen hebt ervaren. (Noot van de auteur: we verwijzen terug naar life-coaches en andere wijze mensen in de omgeving). Net voor gedachten als ‘ik ben te klein, ik ben te dom, ik heb geen geld, ik ben niet leuk genoeg, ik kan niet vliegen, ik kan niet toveren, ik kan niet denken, ik zal effectief eenzaam en verschrompeld in een hol onder de grond eindigen met de enige wetenschap dat ik geen zak heb betekend in dit leven en deze wereld’ , springen drie simpele -geleende- woorden in uw blikveld. De vraag verlicht in groen neon het grijze waas van die gedachten:

“IS DIT ZO?”

1. Die 24u per dag zijn uitgevonden door een paar andere mensen, puur voor het gemak. 24u per dag is Relatief.
2. Aangezien tijd relatief is, mag je er zoveel voor nemen als nodig.
3. De enige aan wie ge verantwoording moet afleggen, is jezelf. En vaak ben je daarbij al streng genoeg.
4. De enige die al die plannen van u zo belangrijk maakt, is gijzelf.
5. Falen mag, zolang de volgende keer beter faalt. En dus groeit.
6. Proberen is nog altijd beter dan passief wachten.
7. De omstandigheden zullen nooit goed zijn, gij maakt de omstandigheden.
8. Gij stelt zowel uw prioriteiten als uw grenzen. Die niet respecteren, zorgt dat ge een reservebron moet aanspreken. Als ook die energie is opgebruikt, is er niets meer te investeren en te geven. Hoe geraakt ge dan verder? Hoe gaat ge dan voor andere mensen zorgen?

Ge herinnert u dat ge ooit kritisch hebt gedaan over dat lot in eigen handen (zie ‘De Illusie maakbaarheid’) en ge beseft dat die twijfel voortkwam uit uw angst, niet uit feiten (en ge zijt wel fan van feiten).
En verder op de lijn van die gedachtengang, komt ge terecht bij het punt waar ge al tijden mee worstelt (en veel mensen mee hebt lastig gevallen -bij deze excuses): maar allé, loslaten, hoe doeoeoeoeoet ge dat dan?
Ge denkt dat het te maken heeft voor de angst voor alle leegte die achterblijft wanneer ge loslaat. Dan zijn er geen mensen meer, geen gebeurtenissen, geen sterke emoties en zelfs geen focus op de herinneringen. Dan is er in principe het Grote Niets. En het is wel bewezen dat mensen net houden van Grote Controle. Ge denkt dat ge er al die tijd verkeerd naar keek. Er is nooit, nooit ofte nimmer een Groot Niets. Er zijn altijd Grote Mogelijkheden. En ja, dat strookt niet met de neiging tot controle, maar het is al eerder de moeite waard gebleken. Springen. Ge moogt uw ogen dicht doen. Efkes. Om dan te merken dat ge niet zo diep of snel valt als ge eigenlijk dacht. Loslaten, dat doet ge door te merken dat er grotere, warmere, intensere dingen en mensen op u wachten. Wachten tot gij ze durft te zien en toenadering zoekt. Loslaten is beseffen dat ge bang zijt voor de monsters onder uw bed. Monsters die niet onder uw bed zitten, maar in uw hoofd. Omdat gij ze daar hebt geplaatst. Aha, gij kunt ze ook elders steken, of er lieve huisdiertjes van maken, whatever. De controle die wij mensen zoeken zit nooit in de wereld rond ons, in de gebeurtenissen, in tijd of geloof. Controle zit in ons hoofd. En we hebben er veel meer dan we beseffen.

Ondertussen zijt ge anderhalf uur verder. Bijna tijd om op te staan. Tijd om het huishouden te regelen, tijd om brieven te schrijven, tijd om te moeten. En hop, daar flakkeren de neonlichten:

“Is dit zo?”

Over Hoog Bezoek

Posted in Uncategorized on 12/09/2013 by Anneleen

Enkele dagen geleden stond een oude bekende voor de deur. Hij staat er met een lange jas en een hoed met brede rand. Hij houdt zijn hoofd licht gebogen. Wanneer hij opkijkt, zie je heldere, lachende ogen. Als hij lacht, is het een glimlach. Dat tekent hem. Weinig uitbundigheid, maar zonder apathie. Hij komt elk jaar trouw langs en blijft dan even hangen.
Hij straalt altijd rust uit. Je kan hem vertrouwen. Hem en alles wat nog komt.

Bij hem schenk ik graag koffie. Of thee. Het smaakt beter en voelt warmer. Maar bovenal de geur. De geur van koffie als deze gast er is. Niet te overtreffen. Hij glimlacht altijd als er koffie is.

We praten stiller, maar wel persoonlijker. Dromeriger ook. Dat kan wanneer hij er is. Zijn stem is warm. Soms hypnotisch, soms net verfrissend. Als hij vertelt, verlang je naar een stilte over elders. Om enkel naar hem te luisteren. Soms zingt hij.

We zoeken warme, knusse plekjes, steken de eerste kaarsen aan en halen eerste dekentjes boven. We lezen samen stapels boeken (mm, dekentjes, koffie, boeken en de gast. Niet te overtreffen). Met deze gast klinkt muziek dieper en voller. Samen muziek oefenen klinkt ook altijd beter. Misschien net omdat hij het gedempter kan laten klinken, wie weet :)

Samen koken is een feest. Warme en geurige maaltijden om te delen. Hij heeft grote, ruwe handen. De gast is een reiziger en dat merk je.

Naar buiten gaan wordt in zekere zin een uitdaging. Het wordt kouder, winderiger, donkerder. Kleurrijker ook, geurrijker. Dieper en intenser. Maar we vinden altijd plekken om weer binnen te komen bij eerste haardvuren, met prikkende wangen en tintelende huid.

Om dan opnieuw samen een hoekje te zoeken, te nestelen, lekker warm te worden en weg te dromen.

Ik hou van deze gast, die elk jaar terugkomt, zonder uitzondering. Die alles helderder maakt. Frisser en warmer tegelijk. Stiller.  Echter precies. Ik kijk altijd uit naar het moment waarop hij voor de deur staat en de hele wereld kalmeert, mijn wereld in het bijzonder.

Herfst.  Niet te overtreffen.

Over kronkelingen in hoofd en wegen…

Posted in Uncategorized on 01/06/2013 by Anneleen

En ook zijn er af en toe van die dagen waarop zoveel gebeurt dat je er helemaal vol van bent.

Gisteren op bezoek geweest bij een vriendin die mijn vriendin is omdat we dezelfde vreemde kronkels hebben, omdat we enthousiast kunnen doen over oninteressante dingen. Omdat we gekke dromen hebben en daar ook echt in geloven. Omdat we in kunst een energie vinden die onuitputtelijk is (hoewel zij de ware artiest is). Ik kon ook niet anders dan helemaal ondersteboven zijn van de nieuwste vent in haar leven, die al bijna een jaar wordt en best weet dat schattigheid werkt bij vrouwen. Ja, ik heb even mijn stoer imago laten vallen. Maar hoewel ik helemaal ontroerd was, werd het mij toch al snel duidelijk dat er nog geen moeder-instinct bij mij leeft. Is het erg dat ik daar opgelucht voor was? Het begint me duidelijk te worden dat mijn rol van ‘tante bos’ (om mijn hippie-invloed te benadrukken) momenteel de beste is die ik kan hebben. Hoe heerlijk om opnieuw gek met haar te doen. Nog helemaal niets veranderd, behalve dat we nu de humor van het leven moeten zoeken in huishouden en baby’s. Maakt niet uit, het lukt ons bij alles. Betoverende vriendschap, ik zie het u denken, dierbare lezer.

Die avond dan toch, zoals afgesproken met mezelf, de puber in mij losgelaten. Uitgaan, het is een kunst die ik nu pas echt begin te appreciëren. En wat is dan een leukere plek dan een donker, klein café waar volop geëxperimenteerd wordt met muziek en ook de beginnende, zekere of onzekere muzikant een podium krijgt. Zo van die echte plekken, we denken hetzelfde. Waar ge mensen ontmoet die ge niet kent, maar die ge wel te vriend moet houden omdat ze u al vrolijk toeroepen ‘ge zijt zot gij!’. Geen keus, ge wilt geen vijanden die creatieve verhaaltjes kan rondstrooien. Zo’n plek waar ge mensen ontmoet die ‘s morgen met naburige geile koeien filosoferen en daar best gelukkig mee zijn. Die dat ook grappig genoeg kunnen brengen zodat gij daar wil naar luisteren. Zo’n plek met mensen waar ge nieuwsgierig naar zijt, maar waarbij ge toch nog aarzelt. Niet erg, die komen ook wel terug. Zo’n plek waar ge echt zot moogt zijn.

0m dan welkom te zijn in het veilige nest van iemand die ge ook te vriend moet houden. Omdat ze u te goed kent. Omdat ze u te goed begrijpt. Omdat ze u altijd steunt. Omdat ze weet dat ge soms gewoon eens door moet slaan om terug rustig te worden. Omdat ze weet dat ge enthousiast kunt zijn over dingen die nog niet bestaan en dat ge dieptriest kunt zijn over dingen die niet zullen bestaan, terwijl ge dat net zo graag wil. Die meegaat in uw verhalen en bizarre wensen, maar u daar ook weer uithaalt als ge daarbij verdwaalt. Zo’n vriendin waarvan ge weet dat dat voor altijd is, omdat het alternatief ondenkbaar is.

En dan vandaag. Als jury tijdens de examens AVV, toneel en repertoirestudie van het conservatorium. Geen paniek beste lezer, ik heb nog geen dromen stukgeslagen. Waarbij ge kritische vragen stelt en opmerkingen geeft, en beseft dat ge dat daar zelf allemaal hebt geleerd. Waar ge grapjes maakt met de jongeren, want ge weet nog heel goed wat een stress dat gaf. Waar ge praatjes maakt met oud-leerkrachten en nog steeds zo dankbaar bent voor het geduld dat ze met u hadden. Omdat ze introduceerden in een wereld die u nie meer loslaat. Waar ge gaat lunchen met de directeur op een plaats waar ge niet echt past en eigenlijk teveel onder de indruk zijt van al die muzikanten en acteurs die als vissen in het artistieke water bewegen. En ge bewondert hun elegantie daarbij.  En ge praat weer met mensen die uw wereld rijker maken, ge hoort over plaatsen, artiesten en projecten waar uw bloed bij gaat stromen.

En ge komt thuis en meteen zoek je alles op. Mensen, muziek, plaatsen. En ge zijt opeens zo dankbaar omdat er echt een wereld voor u opengaat waar ge al jaren nieuwsgierig naar zijt, maar te bang, te onzeker en te onwetend voor was. Ge zijt zo dankbaar en zo vol verwachting naar meer, dat uw lijf daar te klein voor wordt. En dat, beste lezer, is ook een moment, een gevoel dat niet anders kan dan gedeeld worden. Mercie!

 

Waren wij sinds onze laatste blog niet roemrijk

Posted in Uncategorized on 27/05/2013 by Anneleen

Waren wij sinds onze laatste blog niet roemrijk en joggend op weg naar Afrika, bevrijdend continent der wijsheid?

‘k Heb er zonet nog maar wat kilometers tegenaan gegooid. ‘t Zal u goed doen, dacht ik. Het zonnetje schijnt zo gezellig en de vogeltjes fluiten stimulerend en ge hebt een leuk muziekje en alles staat zo fijn in bloei.

In your face. Na enkele straten wist ik weer wat ik vergeten was: drinken. Ik begon al te sterven. En opeens besefte ik dat vandaag de zon opeens wel heel gezellig scheen: zweten zonder ztoppen (jaja, da’s voor de speling van het woord hé slimmerd!). En toen wist ik ook weer waarom ik beter later op de avond ga lopen, verkouden en met een lichte neiging tot hooikoorts waren mijn longen niet op hun best. En de vogeltjes floten inderdaad stimulerend, maar de vliegen waren dronken en vlogen maar in mijn oog. Tss. Dacht ik me verder te ontspannen met muziek, dan had ik me even misrekend. Was ik niet zo uiterst van plan geweest om van dit uurtje te gaan genieten, dan was ik ongetwijfeld geveld door accute migraine ten gevolge van de botsautomuziek die onverwacht door mijn oren -en hoofd- schalde (ja slimmerd, nieuw mapje gekregen van een Zuid-Afrikaans vriendje, goede dingen, maar met verrassingen).

En opeens had ik het door. Uhu, soms heb ik een slim moment. Dit is het. Dit is zo’n ogenblik. Hoe klein ook, elk hindernisje was een mooi excuus geweest om mijn rondje niet uit te lopen. Om terug te keren, in een hoekje te kruipen met rommelvoedsel, Céline Dion af te spelen en me te wentelen in mijn opperste Bridget-Jones-moment.

Maar nee! Heel erg zen en stoer elke uitdaging aangenomen én overwonnen. Het mag ook al eens gezegd. Geen Céline Dion, maar Daan: ‘Victory’!

Zij die gaan douchen, nodigen u uit het ook eens te proberen.

Posted in Uncategorized on 14/03/2013 by Anneleen

Muziek luisteren en bij de eerste drie noten al vertrokken zijn. Naar een plek die ge niet kent, maar die zo vertrouwd aanvoelt. Emoties voelen waar zelfs nog geen woorden voor zijn. Wat niet hoeft, want de muziek benoemt het al.
Bevangen worden door een schoonheid die je stimuleert om in actie te schieten. Omdat ge die zelf in je handen wil kunnen houden, voelen, maken. Desondanks niet in staat zijn tot beweging omdat het een schande, een zonde zou zijn om niet alles gehoord te hebben. En dan twijfelen. Of het wel echt is. Of het überhaupt mogelijk is dat mensen zulke dingen maken. Of het wel mensen zijn die deze muziek creëren.
En dan opeens naakt en weerloos terug in het echte leven zitten. Want de laatste noten en de laatste stilte is weggestorven en maakt weer plaats voor Het Normale. Geluiden die banaal zijn omdat ze geen muziek zijn, geen verhaal vertellen.

En dan nog eens luisteren, verder trekken in die wondere wereld. En weten dat ge die magie altijd wil voelen, volgen, maken.

MFL09

Posted in muziek on 20/12/2009 by tine

Eentje voor het goede doel: Bart Peeters en zijn Zeester met Koffie!

Update: Embedden lukt precies niet zo goed. Dan maar zo.

Sneeuw

Posted in allerlei on 17/12/2009 by tine

Zotjes. Opstaan en zeggen: “Amai, da’s hier precies nogal donker” en dan zien dat dat komt omdat de sneeuw op uw dakvenster is blijven liggen. En dan opstaan met een smile omdat het gewoon weg gesneeuwd heeft. ‘t Blijft toch iets wonderlijks, vind ik. En content dat ik niet op de Noordpool woon, waar sneeuw dagelijkse kost is en die verwondering er niet meer is van: “Woowww, het heeft gesneeuwd ofwa?”.

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.