RIP

Mijn trouwe teenslippers, mijn geliefde flipflops… gone… Na vijf jaar hebben ze gezamelijk besloten de geest te geven.  Amper een euro heb ik er destijds voor betaald. Zo’n goeie flipflops zal ik nooit meer vinden. Ik ben in de rouw, officieel nu.

Nadeel

Het nadeel van een kot te hebben dat uitkijkt op de crèche van de UGent: als de hele kleintjes, zijnde de baby’s, buiten zitten en uw raam openstaat, dan hoort ge de hele tijd geblèr. Is het de ene baby niet aan het wenen is, dan begint er wel iemand anders. Zot zou ik er van komen. Gelukkig kan ik nu nog het venster sluiten en zo hoef ik het babygehuil niet meer te aanhoren.

Voordeel

Het voordeel van een kot te hebben dat uitkijkt op de crèche van de UGent: mee kunnen zingen met de kinderliedjes als de peutertjes buiten mogen spelen en ondertussen je kinderliedjeskennis aanscherpen.

En ondertussen luister ik naar het vragenuurtje in de Kamer en probeer ik een beetje politieke besluitvorming te studeren. Soms kan het leven wel mooi zijn, moest er nu nog lekker ijsje in de diepvries liggen, ‘t zou nog mooier zijn.

Dad

Voor A, nogmaals…

Laatste keer

Eén van de laatste chirozondagen vandaag, althans voor mij toch. Volgende week is het Pinksteren dus traditioneel geen chiro en de week erna begin ik aan de onofficiële blokperiode. ‘t Zal raar doen om zo een tijdje afscheid te nemen van de chiro. Toch een kleine twee maanden geen chiro voor mij. De 22e juni ben ik wel weer present. Voor de echt allerlaatste gewone chirozondag van het jaar.

1 mei

1 mei vandaag. Socialisten-dag. De eerste 1 mei die ik echt als overtuigd socialist en partijlid beleven zou. Vandaag stond de optocht in Gent op het programma. Aangezien ik gisteren in allerijl naar huis ben vertrokken, brengt dat het 1 mei-programma voor mij een beetje in de war. Niet dat ik er spijt van heb dat ik naar huis ben gekomen, integendeel, sommige dingen zijn ongelofelijk veel belangrijker dan een rode optocht in Gent. Ik zal het trouwens vanmiddag wel in het journaal zien. En volgend jaar beleef ik echt 1 mei, als een bloedrode socialist. Voila.

Voor A.

Nu

nu moeten wij aan veel meer traagheid wennen,
aan liefde die verdween en aan wat nog resteert
aan teerheid in wat najaarslucht en geur van dennen
en aan hoe-het-kon-zijn-gedachten die je nooit verleert.

aan bijna-niets, en aan voortdurend vier dezelfde muren
en aan een belsignaal dat nooit weerklinkt,
aan twintig keer per dag door ramen naar de verte turen
en altijd jezelf met wie je ’s avonds drinkt.

en wat ik overhou is niets om weg te geven:
wat ik nog ben, ben ik alleen voor mij.

– Herman de Coninck

Zintuigelijk

Iemand wil graag weten wat mijn top drie der zintuigen is. Een stokje dus. Een stokje dat ik met plezier
beantwoorden zal.

De Neus Top Drie:
de ochtendlijke kampeerlucht
babygeur, as in Zwitsal
de goede oude boeken geur

De Smaak Top Drie:
watermeloen, overal en altijd
een lekker fris drankje na een hele dag zwaar labeur
Ben & Jerry’s Chunky Monkey ijs

De Oren Top Drie:
muziek, overal en altijd
gelach
mooie woorden

De Ogen Top Drie:
mensen, overal en altijd
regenboogluchten
kampvuur

De Huid Top Drie:
een knuffel, overal en altijd
met blote voeten door het gras
water en zand

En het stokje wordt doorgesmeten naar Tantieris,  Kathleen en Joke. Vangen! (of ook niet)

Eigen gang

En het leven blijft z’n eigen gangetje gaan. En al je verplichten blijven ook staan. Zoals de spaghettinamiddag van de keti’s gisteren. Een waar succes, waarschijnlijk een dikke vette winst er aan over gehouden en uiteindelijk was het wel plezant ook, maar het blijft door je hoofd spoken. Echt genieten doe je en kun je niet. Wil je ook niet. En het blijft wachten, wachten, wachten.

Moeilijk

En we wisten dat het er zat aan te komen en dan krijg je zo’n telefoontje ’s morgens en dan lees je die mail ongeveer op hetzelfde moment en dan is er niets dat je kunt doen, behalve naar huis gaan en er zijn, en dan voel je je zo ontzettend machteloos. En dan weet je helemaal niet wat te zeggen, behalve ”ik denk aan je”. Woorden zeggen veel te weinig op dat moment, een blik is meestal meer dan genoeg. En zeggen van, wees blij dat je het op voorhand weet, je kan afscheid nemen. Da’s kak. Voorbereiden op zoiets is gewoon niet mogelijk, ook al mag je het al zolang weten.