Oninteressant

Zo verwaarloosd dat deze blog is. Ocharm ocharm ocharm. Dat heeft vakantie en dat heeft minder tijd om te bloggen dan als het school is. Tsss tsss tsss. ‘t Is vreed, ‘t is vreed, ‘t is vreed.
Zaterdag wielrennen gezien en naar de Kortrijkse foor geweest. Calamares gegeten.
Zondag naar een babyborrel (hehe, daar is het laatste onderwerp van de Wijvenweek waarvan ik de laatste dagen weer alles heb gemist, misschien doe ik eens een persoonlijke Wijvenweek ofzo).
En vandaag heel de dag gekuist. Hupla, nog een Wijvenweekonderwerp. In de chiro weliswaar. Stof gesnoven. Maar ‘t is weer proper nu, allas!
Zo oninteressant, kweet. Ik beloof beterschap. Na de vakantie

[Wijvenweek] Hopeloos achter

Ik sta zo hopeloos achter op de Wijvenweek. Vandaag dus de voorbije dagen in één postje gegooid. Een echte vrouw doet aan combineren. Dus ook in haar blogposts. Voila.

Maandag moest ik over mijn wijflijf schrijven. Mijn wijflijf. Dat is toch een ontzettend grappig woord. Je moet dat eens tien keer na mekaar zeggen. Ik amuseer me nu al vijf minuten met zoiets onnozels. Soit, mijn wijflijf dus. Daar valt niet veel over te zeggen. Ik ben er content over. Uiteraard zijn er altijd wel dingen die beter konden. Mijn knieën bijvoorbeeld. Of mijn platvoeten. Of dat veel te stugge steile haar. Maar hier geen plaats voor complexen. No way. Ik doe daar niet aan mee, aan lichaamcomplexen. Ik ben al complex genoeg.

Dinsdag was shoppen de opdracht. Een grondige hekel heb ik hieraan. Shoppen as in voor kleren shoppen. Shoppen as in boeken, ceedeets, gadgets en vanalles en nog wat, daar krijg ik niet genoeg van. Nee serieus, mij doe je echt geen plezier met een namiddagje shoppen. Echt niet. De eerste vijf minuten gaat dat nog. Na vijf minuten ben ik het al zo kotsbeu dat ik het liefst op een terrasje zit te wachten op de echte meisjes die nog volop kleren aan het passen zijn. Shoppen, ik pas daarvoor.

Woensdag… MANNEN. Mannen as in grrr Ides Meire grrr Pieter Embrechts grrr Gabriel Rios en uiteraard grrr Johnny Depp aka de kroot der kroten. En naast die eigenschappen ook nog de cliché-dingen zoals daar zijn humor, intelligent, vriendelijk, attent, niet oeverloos romantisch (oh help rozen! oh help hartjes! oh help romantiek),… Toch een veeleisend beestje ik, alleen vind ik het moeilijk om al die eigenschappen zo hier neer te schrijven.

En vandaag stond er hét huishouden op het programma. Ik heb (nog) geen huishouden, tenzij je het kotleven ook als een mini-huishouden beschouwt. Koken vind ik niet leuk. Ik kan dat eigenlijk ook niet zo bijsterend goed. Broerie is kok en hij heeft blijkbaar alle kookgenen geërfd. Er was niets meer over voor mij. Koken met een paar vrienden vind ik dan weer wel leuk. Ik ben dan de roerspecialist. Ik kan vreed goed roeren, al zeg ik het zelf. En groeten snijden ook. In figuurtjes zelfs als u dat wenst. Voor de rest ben ik maar een mager keukenprinsesje. Afwassen doe ik wel nog in ‘mijn huishouden’. Quasi direct zelfs. Is veel minder werk dan zo’n berg afwasdingen van een paar dagen oud. Dan zie ik mij daar geen begin meer aan. Afwassen met een muziekje is zelfs plezant. Afwassen met vrienden is ook leuk. Vooral de wedstrijdjes handdoekkletsen. Kuisen kan ik wel maar dat doe ik niet zo vaak. Ik heb daar een beetje een trauma van. Mijn ma is kuisziek. Mijn broerie en ik zijn daardoor net het tegenovergestelde. Een beetje stof kan toch wel geen kwaad zeker. En goh ja, een keer om de zoveel tijd dweilen zal ook wel volstaan. Kriebels krijgt mij ma daarvan met het gevolg dat ze het gewoon zelf doet. Zij blij, ik blij, iedereen blij.

Voila, en daarmee ben ik weer helemaal mee. Morgen over kinderen, hoezee!

Dit is een postje in het kader van wijvenweek. Blijf hier vooral niet hangen, en check ook wijvenblogs.be voor meer van hetzelfde, maar dan helemaal anders.

Mariquita

Ook ik heb mijn eigen stad, in het mooie Argentinië (denk ik, want ik ben er nog nooit geweest eigenlijk). En omdat bezoekjes krijgen leuk is, altijd welkom!
Via Clopin
Edit: En nu ook de industrie verbeteren.
Edit2: Hupla, het transportsysteem is ook aan verbetering toe.

Nat tot op mijn gat

Een stokje dat op mij ligt te wachten. En de Wijvenweek. Stof genoeg om over te bloggen dus. Dat stokje zal nog even moeten wachten tot ik alive and kicking in Gent terug ben. Wijvenweek is voor morgen (en de rest van de week). Eventjes over de afgelopen drukte dan. Paasmaandag is traditiegetrouw het verrassingsreisje van leiding en de kersverse oud-leiding. Vorig jaar nog in een stralende zon (verbrand zelfs!), nu was het aan het sneeuwen… Peking Express op z’n chiroots was de opdracht ’s morgens. Wat een soort mensen je tegenkomt tijdens het liften. En wat een soort auto’s. Eindbestemming was Bellewaerde, maar dat wisten we toen nog niet. Een van de opdrachten tijdens PE was je paars-witte kledij aan te doen die je mee moest hebben. Aangekomen in Bellewaerde bleek waarom. Paasmaandag in Bellewaerde betekende ook Club Brugge Fandag. En wij in het paars-wit. Commentaar dat wij gekregen hebben. Manmanman. Fanatiekelingen. En sneeuwen dat het deed. En koud dat het was. Vooral als je net twee keer van de grote splash komt en je dus echt doornat bent. Zoals ik dus. Nat tot op mijn gat. Niets was nog droog. En bibberen dat ik deed. Content dat ik ’s avonds nog even naar huis kon voor verse (lees: warme) kleren. Daarna op restaurant geweest, dat wordt ook al een beetje een traditie. Met koorts ’s avonds (‘k heb het toch niet te lang getrokken) terug naar huis. Koorts van een hele middag in de koude rond te sjolen. Njah, verrassingsreisjes… Toch nog leuker als het warm weer is.

Geen tijd

Schatten! Wat een blogstilte hier. Een ongewenste blogpauze als het ware. Te druk gehad om te bloggen, te druk gehad om zelfs mijn mailbox te openen. Hoe druk kan dat dan niet geweest zijn? Zottedruk dus. En ik wou net meedoen aan de Wijvenblogweek. Maar ik maak het goed. Morgen mogen jullie een zotte Wijvenblogweek-post verwachten. Mijn schade inhalen. Beloofd.

Ha

Om het 1-jarig bestaan te vieren, een nieuwe header. En ja, het is hier stil vandaag want ‘t is dan ook stille zaterdag. Oe, wat een flauw mopje. Maar het is mijn blog dus ik mag flauwe mopjes maken. Ha. En het programma van Wim Helsen is geweldig. Wat anderen ook mogen beweren. Nah.

Merci NMBS.

Zou de NMBS geluisterd hebben? Sinds een drietal weken neem ik ’s vrijdags de trein van 15u57 naar Kortrijk. En elke keer zit die trein echt stampevol. Zo stampevol dat er zelfs te weinig plaats is in het gangpad. Amper een paar wagons voor al die studenten en niet-studenten die ’s vrijdags naar Kortrijk willen.
Vandaag echter niet zo. Een paar wagons bijgekoppeld en het probleem was opgelost. Iedereen had netjes een plaatsje kunnen vinden. Merci NMBS. Als het goed is, mag dat ook eens gezegd worden.

Bezoek

Vanmorgen in de les bezoek gehad van een klas uit het middelbaar. Ze kwamen een les meevolgen. Raar, ik heb dat nooit gedaan toen ik in het middelbaar zat. Ja, naar Gent op studiereis maar nooit, naar Gent op bezoek bij de unief.

Ode aan Claus

Mijn vrouw, mijn heidens altaar,
Dat ik met vingers van licht bespeel en streel,
Mijn jonge bos dat ik doorwinter,
Mijn zenuwziek, onkuis en teder teken,
Ik schrijf je adem en je lichaam neer
Op gelijnd muziekpapier.

En tegen je oor beloof ik je splinternieuwe horoscopen
En maak je weer voor wereldreizen klaar
En voor een oponthoud in een of ander Oostenrijk.

Maar bij goden en bij sterrenbeelden
Wordt het eeuwige geluk ook dodelijk vermoeid,
En ik heb geen huis, ik heb geen bed,
Ik heb niet eens verjaardagsbloemen voor je over.

Ik schrijf je neer op papier
Terwijl je als een boomgaard in juli zwelt en bloeit.
- Hugo Claus -

Blauw

Eindelijk wat foto’s gemaakt van onze befaamde keti-t-shirt. En omdat wordpress hier nog altijd een beetje ambetant doen ivm foto’s online zwieren enzo, dan maar via een andere site geprobeerd. Zo lukt het dus ook: