Terug thuis

En ze is terug thuis. Vanmorgen onnoemelijk vroeg opgestaan om met een busje (met dank aan haar lieve mama, lieve papa en lieve zus) naar Zaventem te vertrekken. Haar daar opgewacht met maar liefst twee spandoeken. Eentje van de hand van mama, papa en zus. De ander was van onze hand, zijnde de drie musketiers (en onze vierde kwam net terug). Donderdagavond spandoek geschilderd. Heel hard moeten nadenken over een leuke slogan. Ik wou: “Riet(en), nu kan je genieten van een lekker pak frieten”. De rest (zijnde A. en K.) gaf zijn veto. Een andere mogelijkheid was: “Wat zijn we ontroerd dat je niet bent onvoerd”. Maar dat was er dan weer lichtjes over. Uiteindelijk zijn we gegaan voor: “Vermeulen, je moet niet langer met je rugzak zeulen. Welkom thuis Riet.” En met prentjes erbij, zijnde zonnetjes en bolletjes en hartjes en bloemetjes en chiro-tekentjes en kikkers en harakiriet-ventjes.
En ‘t was zo spannend vanmorgen. Ja, ze zijn daar. Ah nee toch niet. Jup, daar zijn ze. Ah nee weer niet. Zeg, zitten ze wel op het juiste vliegtuig? Maar uiteindelijk… fijn en wel terug in België. Geknuffeld. Woorden van “ik heb je gemist”. En “ik u ook”. En foto’s gezien. En de gelijkenissen met Mexico, of toch Ocotepec, aangetoond. En het eerste ongepubliceerde blogverhaal mogen aanhoren. Of toch de kladversie ervan. De details moeten ongetwijfeld nog volgen. En kadootjes uitgepakt. En blij zijn met zo’n mooi Guatemalteeks kadootje. En blij zijn dat ze terug is. En morgenochtend komt deze madam terug. En dan zitten de verre reizen er voor dit jaar waarschijnlijk op. (Tenzij drie weken Kenia ook echt drie weken Kenia worden)