En we wisten dat het er zat aan te komen en dan krijg je zo’n telefoontje ’s morgens en dan lees je die mail ongeveer op hetzelfde moment en dan is er niets dat je kunt doen, behalve naar huis gaan en er zijn, en dan voel je je zo ontzettend machteloos. En dan weet je helemaal niet wat te zeggen, behalve ”ik denk aan je”. Woorden zeggen veel te weinig op dat moment, een blik is meestal meer dan genoeg. En zeggen van, wees blij dat je het op voorhand weet, je kan afscheid nemen. Da’s kak. Voorbereiden op zoiets is gewoon niet mogelijk, ook al mag je het al zolang weten.