En het leven blijft z’n eigen gangetje gaan. En al je verplichten blijven ook staan. Zoals de spaghettinamiddag van de keti’s gisteren. Een waar succes, waarschijnlijk een dikke vette winst er aan over gehouden en uiteindelijk was het wel plezant ook, maar het blijft door je hoofd spoken. Echt genieten doe je en kun je niet. Wil je ook niet. En het blijft wachten, wachten, wachten.