Over kronkelingen in hoofd en wegen…

En ook zijn er af en toe van die dagen waarop zoveel gebeurt dat je er helemaal vol van bent.

Gisteren op bezoek geweest bij een vriendin die mijn vriendin is omdat we dezelfde vreemde kronkels hebben, omdat we enthousiast kunnen doen over oninteressante dingen. Omdat we gekke dromen hebben en daar ook echt in geloven. Omdat we in kunst een energie vinden die onuitputtelijk is (hoewel zij de ware artiest is). Ik kon ook niet anders dan helemaal ondersteboven zijn van de nieuwste vent in haar leven, die al bijna een jaar wordt en best weet dat schattigheid werkt bij vrouwen. Ja, ik heb even mijn stoer imago laten vallen. Maar hoewel ik helemaal ontroerd was, werd het mij toch al snel duidelijk dat er nog geen moeder-instinct bij mij leeft. Is het erg dat ik daar opgelucht voor was? Het begint me duidelijk te worden dat mijn rol van ‘tante bos’ (om mijn hippie-invloed te benadrukken) momenteel de beste is die ik kan hebben. Hoe heerlijk om opnieuw gek met haar te doen. Nog helemaal niets veranderd, behalve dat we nu de humor van het leven moeten zoeken in huishouden en baby’s. Maakt niet uit, het lukt ons bij alles. Betoverende vriendschap, ik zie het u denken, dierbare lezer.

Die avond dan toch, zoals afgesproken met mezelf, de puber in mij losgelaten. Uitgaan, het is een kunst die ik nu pas echt begin te appreciëren. En wat is dan een leukere plek dan een donker, klein café waar volop geëxperimenteerd wordt met muziek en ook de beginnende, zekere of onzekere muzikant een podium krijgt. Zo van die echte plekken, we denken hetzelfde. Waar ge mensen ontmoet die ge niet kent, maar die ge wel te vriend moet houden omdat ze u al vrolijk toeroepen ‘ge zijt zot gij!’. Geen keus, ge wilt geen vijanden die creatieve verhaaltjes kan rondstrooien. Zo’n plek waar ge mensen ontmoet die ’s morgen met naburige geile koeien filosoferen en daar best gelukkig mee zijn. Die dat ook grappig genoeg kunnen brengen zodat gij daar wil naar luisteren. Zo’n plek met mensen waar ge nieuwsgierig naar zijt, maar waarbij ge toch nog aarzelt. Niet erg, die komen ook wel terug. Zo’n plek waar ge echt zot moogt zijn.

0m dan welkom te zijn in het veilige nest van iemand die ge ook te vriend moet houden. Omdat ze u te goed kent. Omdat ze u te goed begrijpt. Omdat ze u altijd steunt. Omdat ze weet dat ge soms gewoon eens door moet slaan om terug rustig te worden. Omdat ze weet dat ge enthousiast kunt zijn over dingen die nog niet bestaan en dat ge dieptriest kunt zijn over dingen die niet zullen bestaan, terwijl ge dat net zo graag wil. Die meegaat in uw verhalen en bizarre wensen, maar u daar ook weer uithaalt als ge daarbij verdwaalt. Zo’n vriendin waarvan ge weet dat dat voor altijd is, omdat het alternatief ondenkbaar is.

En dan vandaag. Als jury tijdens de examens AVV, toneel en repertoirestudie van het conservatorium. Geen paniek beste lezer, ik heb nog geen dromen stukgeslagen. Waarbij ge kritische vragen stelt en opmerkingen geeft, en beseft dat ge dat daar zelf allemaal hebt geleerd. Waar ge grapjes maakt met de jongeren, want ge weet nog heel goed wat een stress dat gaf. Waar ge praatjes maakt met oud-leerkrachten en nog steeds zo dankbaar bent voor het geduld dat ze met u hadden. Omdat ze introduceerden in een wereld die u nie meer loslaat. Waar ge gaat lunchen met de directeur op een plaats waar ge niet echt past en eigenlijk teveel onder de indruk zijt van al die muzikanten en acteurs die als vissen in het artistieke water bewegen. En ge bewondert hun elegantie daarbij.  En ge praat weer met mensen die uw wereld rijker maken, ge hoort over plaatsen, artiesten en projecten waar uw bloed bij gaat stromen.

En ge komt thuis en meteen zoek je alles op. Mensen, muziek, plaatsen. En ge zijt opeens zo dankbaar omdat er echt een wereld voor u opengaat waar ge al jaren nieuwsgierig naar zijt, maar te bang, te onzeker en te onwetend voor was. Ge zijt zo dankbaar en zo vol verwachting naar meer, dat uw lijf daar te klein voor wordt. En dat, beste lezer, is ook een moment, een gevoel dat niet anders kan dan gedeeld worden. Mercie!

 

Advertenties

2 Reacties to “Over kronkelingen in hoofd en wegen…”

  1. Reblogged this on Tales of Salt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: