Archief voor oktober, 2013

Over… ja, waarover eigenlijk?

Posted in Uncategorized on 10/10/2013 by Anneleen

Wanneer ge uw ogen moeizaam open krijgt, ziet ge dat het 5u23 is. Het was een pijnlijke keel die uw aandacht vroeg (verkouden, lastig, maar het hoort nu eenmaal bij het Favoriete Seizoen), maar uw gedachten willen overtreffen. Zij zijn meteen wakker en springen van het ene naar het andere. Het zou u niet mogen verrassen, want ge hebt een aantal beslissingen genomen die uwen weg lichtelijk zullen veranderen. Allemaal dingen waar ge naar uitkijkt, maar alles begint op hetzelfde moment, wat opeens wel heel veel Nieuw – en dus onbekend – in hetzelfde doosje is.
Omdat ge efkes uw gedachten volgt, voelt ge het opeens duizelen. Uw ademhaling gaat wat oppervlakkiger en ge voelt een opdringerige hoofdpijn opkomen. Ge herkent de symptomen van een Paniekerige-Aanval-Ten-Gevolge-Van-Een-Te-Groot-Enthousiasme-Zonder-Nadenken. Ge moet daar nog eens een naam voor bedenken, dat enthousiast in plannen springen en dan opeens overdonderd worden door alle praktische kanten en de beperkingen van slechts 24u in 1 dag.

Maar gelukkig, net voor ge groen begint te zien, kunt ge terugdenken aan alle Verlichting die ge de laatste dagen hebt ervaren. (Noot van de auteur: we verwijzen terug naar life-coaches en andere wijze mensen in de omgeving). Net voor gedachten als ‘ik ben te klein, ik ben te dom, ik heb geen geld, ik ben niet leuk genoeg, ik kan niet vliegen, ik kan niet toveren, ik kan niet denken, ik zal effectief eenzaam en verschrompeld in een hol onder de grond eindigen met de enige wetenschap dat ik geen zak heb betekend in dit leven en deze wereld’ , springen drie simpele -geleende- woorden in uw blikveld. De vraag verlicht in groen neon het grijze waas van die gedachten:

“IS DIT ZO?”

1. Die 24u per dag zijn uitgevonden door een paar andere mensen, puur voor het gemak. 24u per dag is Relatief.
2. Aangezien tijd relatief is, mag je er zoveel voor nemen als nodig.
3. De enige aan wie ge verantwoording moet afleggen, is jezelf. En vaak ben je daarbij al streng genoeg.
4. De enige die al die plannen van u zo belangrijk maakt, is gijzelf.
5. Falen mag, zolang de volgende keer beter faalt. En dus groeit.
6. Proberen is nog altijd beter dan passief wachten.
7. De omstandigheden zullen nooit goed zijn, gij maakt de omstandigheden.
8. Gij stelt zowel uw prioriteiten als uw grenzen. Die niet respecteren, zorgt dat ge een reservebron moet aanspreken. Als ook die energie is opgebruikt, is er niets meer te investeren en te geven. Hoe geraakt ge dan verder? Hoe gaat ge dan voor andere mensen zorgen?

Ge herinnert u dat ge ooit kritisch hebt gedaan over dat lot in eigen handen (zie ‘De Illusie maakbaarheid’) en ge beseft dat die twijfel voortkwam uit uw angst, niet uit feiten (en ge zijt wel fan van feiten).
En verder op de lijn van die gedachtengang, komt ge terecht bij het punt waar ge al tijden mee worstelt (en veel mensen mee hebt lastig gevallen -bij deze excuses): maar allé, loslaten, hoe doeoeoeoeoet ge dat dan?
Ge denkt dat het te maken heeft voor de angst voor alle leegte die achterblijft wanneer ge loslaat. Dan zijn er geen mensen meer, geen gebeurtenissen, geen sterke emoties en zelfs geen focus op de herinneringen. Dan is er in principe het Grote Niets. En het is wel bewezen dat mensen net houden van Grote Controle. Ge denkt dat ge er al die tijd verkeerd naar keek. Er is nooit, nooit ofte nimmer een Groot Niets. Er zijn altijd Grote Mogelijkheden. En ja, dat strookt niet met de neiging tot controle, maar het is al eerder de moeite waard gebleken. Springen. Ge moogt uw ogen dicht doen. Efkes. Om dan te merken dat ge niet zo diep of snel valt als ge eigenlijk dacht. Loslaten, dat doet ge door te merken dat er grotere, warmere, intensere dingen en mensen op u wachten. Wachten tot gij ze durft te zien en toenadering zoekt. Loslaten is beseffen dat ge bang zijt voor de monsters onder uw bed. Monsters die niet onder uw bed zitten, maar in uw hoofd. Omdat gij ze daar hebt geplaatst. Aha, gij kunt ze ook elders steken, of er lieve huisdiertjes van maken, whatever. De controle die wij mensen zoeken zit nooit in de wereld rond ons, in de gebeurtenissen, in tijd of geloof. Controle zit in ons hoofd. En we hebben er veel meer dan we beseffen.

Ondertussen zijt ge anderhalf uur verder. Bijna tijd om op te staan. Tijd om het huishouden te regelen, tijd om brieven te schrijven, tijd om te moeten. En hop, daar flakkeren de neonlichten:

“Is dit zo?”